این مستند به بررسی کارنامه هنری فیلم‌ساز بدنام ایتالیایی، آریستید ماساچسی معروف به جو داماتو می‌پردازد؛ کارگردان بدنامی که پشت ساخت فیلم‌های ترسناک و جنجالی افسانه‌ای نظیر «آنتروپوفاگوس: جانور» و «پوچ» بوده» قرار دارد.

مستندی درباره جنبش سینمایی خشونت‌آمیز «پولیزیوتسکی» ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ که در نگاه اول به نظر می‌رسد کپی‌برداری از فیلم‌های جنایی آمریکایی مانند «هری کثیف» یا «پدرخوانده» باشند، اما در واقع به مسائل ایتالیا مانند مافیای سیسیل و تروریسم سرخ می‌پردازند. شاید حتی جالب‌تر از خود فیلم‌ها، روش‌های تولید شتاب‌زده (بازیگرانی که بدل‌کاری‌های خود را انجام می‌دادند، فیلم‌برداری مخفیانه، نبود صدای سر صحنه) و تداخل بین جنایات واقعی و جنایات سینمایی باشد.

ملانی بک تنها بازمانده قربانی یک قاتل متجاوز است که ماسک و چنگالی شبیه به فردی کروگر دارد. بک با وجود اینکه چهره قاتل را دیده، آن را از حافظه خود پاک کرده است. او که تمایل به خودکشی پیدا کرده، سعی می‌کند در ساحل به زندگی خود پایان دهد اما توسط اکسل نجات می‌یابد؛ یک متجاوز پست‌فطرت دیگر که او را در اتاق هتلش زندانی می‌کند. همه این‌ها به یک پایان‌بندی تکان‌دهنده ختم می‌شود.

زنی در جستجوی درمان سرطان، به جزیره‌ای بازمی‌گردد که والدینش در آنجا کشته شده‌اند و با خشمگین کردن یک کاهن وودو، ناخواسته مردگان را زنده می‌کند.

سام وود، کهنه‌سرباز جنگ ویتنام، از یک اردوگاه اسیران بی‌رحم جان سالم به در برده است؛ جایی که پیش از موفقیت در فرار، به شدت و با شکنجه‌های دردناک آزار دیده بود. اکنون او برای نجات دوستانش بازمی‌گردد.

وقتی جسد یک تروریست که با یک ماده شیمیایی دزدیده‌شده آلوده شده است توسط ارتش آمریکا پیدا می‌شود، جسد سوزانده می‌شود؛ کاری که ناخواسته باعث انتشار ویروس و باکتری در جو یک جزیره کوچک می‌گردد.

گروهی از تکاوران برای انجام یک ماموریت فوق‌محرمانه راهی جنگل‌های ونزوئلا می‌شوند و در آنجا با یک ماشین کشتار رباتیک مواجه می‌شوند.

یک موش باعث نشت مواد شیمیایی در یک مرکز تحقیقاتی در پاپوآ گینه نو می‌شود و این اتفاق گروهی از تروریست‌های محیط‌زیستی را وا می‌دارد تا خواستار تعطیلی تمام این مراکز شوند. هنگامی که تیمی از تکاوران اینترپل برای نابودی تروریست‌ها اعزام می‌شوند، خود را درگیر شیوع ویروس زامبی می‌بینند.